U spisima se prvi put pominje kod grčkog tragičara Sofokla, a potom i kod Pseudo - Skilaksa, koji navodi da se od Budve do Drača putuje morem dan i noć, a kopnom tri dana.
Stari grad ima i danas tipično srednjovjekovni izgled, jedinstvene arhitektonske i urbanističke cjeline. U njemu je najveća i najdragocjenija nekropola na Jadranu. Ilirski, helenistički, rimski, kasnoantički i ranohrišćanski arheološki slojevi govore o običajima, kulturi i načinu života na ovim prostorima.
Izgrađen je na poluostrvu koje je, prvobitno, bilo ostrvo, ali se kasnije, pješčanim sprudom, spojilo sa kopnom. Opasan je debelim zidinama podignutim u 15. vijeku, koje su pretrpjele više izmjena, a naročito poslije potresa 1667. godine.
Danas, Budva je turistička i kulturna prestonica. Ljeti, stari grad postaje grad- teatar, čitav niz pozornica za mnogobrojna dešavanja, susrete i dobru zabavu. Budvu krasi Citadela, koja je podignuta kao fortifikacijski objekat u srednjem vijeku. Od crkvi, izdvajaju se crkva Sv. Marije in punta iz 840. godine koju su izgradili benediktinci, crkva Sv. Save Jerusalimskog, crkva Sv. Trojice, koja je izgrađena 1804. godine.
[17]
[18]
[19]Budva, antička Butua, jedan je od najstarijih gradova na Jadranu. Po legendi, osnovali su je prije 2.500 godina Kadmo, sin feničanskog kralja Agenora, kojeg je Zevs protjerao iz Tebe, i njegova žena Harmonija. Legenda kaže da je grad Butoe (Budva) dobio ime po volovima koji su dovukli kola sa Kadmom i Harmonijom u zemlju Ilira.